دسته بندی: 

تکنولوژی مصرفی برای ردیابی بالقوه‌ی شما مورد استفاده قرار می‌گیرد اما واقعا چه کسی و چرا شما را زیر نظر دارد؟

در روزهای منتهی به کریسمس، والدین با بیان این که:"بابانوئل تو را زیر نظر دارد" فرزندان خود را تشویق می‌کنند رفتار بسیار خوبی داشته باشند. همان‌گونه که هر کسی می‌داند، بابای کریسمس در سرتاسر جهان بچه‌ها را چک می‌کند و بهترین هدایا را برای بچه‌های خوب و آسمانی به ارمغان می‌آورد و برای همه‌ی آن کودکانی که رفتار خوبی ندارند سیب‌زمینی می‌آورد. چیزی که والدین هرگز با آن بچه‌های خود را تهدید نمی‌کنند این عبارت است که:"مراقب کاری که می‌کنی و حرفی که می‌زنی باش چون اسباب‌بازی‌هایی که ما برای تو خریده‌ایم گوش دارند". بدین ترتیب آن اسباب‌بازی‌های Fischer-Price Smart Toy خوب و زیبا، با چهره‌های بیش از حد بزرگ و بانمکی که دارند و از همین طریق باعث خنده و تفریح بچه‌ها می‌شوند به اندازه‌ی کافی پاک و منزه به نظر می‌رسند. اما براساس نظر متخصصان امنیتی، با وجود اسباب‌بازی‌های جدید و متصل به اینترنت امروزی، موضوع می‌تواند به ورای این حرف‌ها کشیده شود. Mark Stanislav از متخصصان امنیت می‌گوید:"مسائل و مشکلات امنیتی در اسباب‌بازی‌های Fisher-Price Smart Toy به شکل بالقوه به یک مهاجم اجازه می‌دهد اَعمال آن را دستکاری کند و آن‌ها را قادر می‌سازد به شکل غیرمستقیم با کودکی که با آن بازی می‌کند ارتباط برقرار نمایند". او به ما می‌گوید قبل از این که چنین اسباب‌بازی‌های متصلی واقعا توسط هکرها دستکاری شوند فقط به زمان نیاز است و به نظر می‌‌رسد تولیدکننده‌های این اسباب‌بازی‌ها چنین مشکلاتی را انکار می‌کنند و بچه‌ها را در معرض خطر تهدیدات آن‌لاین قرار می‌دهند. Stanislav و تیم او در Rapid7 که یک شرکت امنیت سایبری است و تحقیقات خود در زمینه‌ی اسباب‌بازی‌های متصل را در ماه فوریه امسال منتشر کردند می‌گویند بعد از آزمایش دقیق Fisher-Price Smart Toy به این نتایج دست پیدا کرده‌اند. این یک محصول بسیار تاثیرگذار است که به سه شکل: میمون، یک خرس و یک پاندا عرضه می‌شوند و نه تنها بچه‌ها را درگیر بحث و صحبت با خود می‌کنند بلکه موجب می‌شوند آن‌ها به بازی بپردازند و ضمنا به چیزهایی که بچه‌ها می‌گویند گوش می‌کنند. این اسباب‌بازی به wi-fi متصل می‌شود، به همراه یک اپلیکیشن رایگان برای والدین ارائه می‌گردد و همواره تعهد می‌کند با گذشت زمان هوشمندتر می‌شود و همه چیز را به خاطر می‌‌سپارد و از رفتار بچه‌ها چیزهایی را حدس می‌زند و آن‌ها را دعوت به بازی یا خیال‌پردازی می‌کند. براساس گفته‌های دکتر Kathleen Kremer، متخصص Fisher-Price PlayLab که در زمینه‌ی توسعه‌ی دوران اولیه‌ی کودکی فعالیت می‌کند، این اسباب‌بازی‌ها توسعه و پیشرفت در حوزه مهارت‌های اجتماعی-احساسی، خیال‌پردازی و خلاقیت را ترغیب می‌کنند. اما یک حفره‌ی امنیتی در آن‌ها بدین معنا است که یک هکر به طور بالقوه می‌تواند این اسباب‌بازی را دستکاری کند. او می‌گوید:" مهاجمان می‌توانند اطلاعات مربوط به یک کودک - به عنوان مثال، اسم، تاریخ تولد، جنسیت و زبان- را سرقت کنند". مشکل این بود که نرم‌افزار و اپلیکیشن‌ها به درستی تشخیص نمی‌دادند چه کسی تلاش می‌کند به این اطلاعات دست پیدا کند. محققان می‌گویند این حفره و ایراد امنیتی به یک هکر اجازه داده است کنترل دیوایس را به دست بگیرد و به شکل بالقوه کودکی که با آن بازی می‌کند مانیتور نماید. Mattel، صاحب Fischer-Price گفته هیچ نشانه‌ و مدرکی وجود ندارد که نشان دهد کسی به علت این مشکل اطلاعات مشتری را سرقت کند و این مشکل احتمالی به خوبی برطرف شده و به همه‌ی کسانی که یکی از این اسباب‌بازی‌ها دارند اطمینان می‌دهد به هیچ‌وجه تحت تاثیر قرار نمی‌گیرند. با این وجود به نظر می‌رسد که این اسباب‌بازی خاص در این زمینه تنها نیست. Rapid7 در عین حال HeroO، یک ساعت هوشمند GPS که به والدین اجازه می‌دهد مکان کودکان خود را ردیابی کنند بررسی کرده و به این نتیجه رسیده کارهایی که بچه‌ها انجام می‌دهند برروی ابر ذخیره می‌شود و هکرها ممکن است بتوانند به این داده‌ها دسترسی پیدا کنند. در این‌جا هم چنین حفره‌ای بسته شده اما نشان‌گر مشکلات موروثی اسباب‌بازی‌های متصل آن‌لاین و گام‌هایی که تولیدکننده‌ها باید بردارند است. Stanislav می‌گوید:"این اعمال غیرمجاز به علت وجود یک حرفه‌ی امنیتی در چگونگی اداره‌ی سرویس back-end اپلیکیشن‌های موبایل در پاسخ‌گویی به یک درخواست یا روش رفتار با اطلاعات رخ می‌دهد. قبل از این که چنین مشکلاتی برطرف شوند هر حساب log-in شده‌ای می‌توانست انجام اعمالی خاص یا اطلاعات را از طریق هر حساب دیگری درخواست کند".

یافته‌های Rapid7 به مشکل گسترده‌تری دست پیدا کرده‌ است. دیوایس‌های بیش‌تر و بیش‌تری آن‌لاین می‌شوند و انگیزه‌ی اینترنت اشیاء هیچ نشانه‌ای از کُند شدن این موضوع نشان نمی‌دهد. در کنار این مسئله، خطر به اشتراک‌گذاری روزافزون اطلاعات درباره‌ی خودمان و این که چنین کاری را به شکل روزانه انجام می‌دهیم هم وجود دارد. چیزی که در بیرون بی‌ضرر به نظر می‌رسد ممکن است همیشه برای اهداف خیرخواهانه مورد استفاده قرار نگیرد زیرا هکرها همواره به دنبال روش‌های جدیدی برای جمع‌آوری اطلاعات و یافتن روشی برای ورود به شبکه‌های ما هستند. Stanislav می‌گوید:"سرقت داده‌های کردن یک Fisher-Price Smart Toy به جای این که نشان‌گر خطرات جدی‌تری باشد مایه‌ی گرفتاری مشتریان دیوایس است. این به واسطه‌ی محدودیت‌هایی که سازنده‌ی اسباب‌بازی تحمیل می‌کند رخ می‌دهد: Smart Toy به شکل محلی امکان ضبط صدا یا تصاویر را فراهم نمی‌کند که چگونگی استفاده‌ی هکر از آن برای تعامل با یک کودک یا جاسوسی از او را محدود می‌نماید. با وجود مسائل و مشکلاتی که ما پیدا کردیم، نتیجه‌ی مستقیم سرقت داده‌های یک اسباب‌بازی می‌تواند آزار یک کودک یا خانواده‌ی او در زمانی که اسباب‌بازی بر خلاف روشی که انتظار می‌رود کار می‌کند باشد. برای سایر اسباب‌بازی‌های متصل، این خطر ممکن است به این اندازه محدود نباشد. چنان‌چه تولیدکننده‌ها از روشی مشابه Fisher-Price در ساخت و تولید Smart Toy بهره نگیرند مهاجمان به شکل بالقوه می‌توانند میکروفون‌ها، دوربین‌ها و دیوایس‌های مشابه را مانیتور نمایند".

اسباب‌بازی‌ها تنها شکل بالقوه‌ی ردیابی یا مراقبت در فضای کالاهای مصرفی الکترونیکی نیستند اما به نظر می‌رسد تولیدکننده‌های اسباب‌بازی وقتی در سال جاری چنین چیزی به یک مشکل برای‌شان تبدیل شد در مقابل آن عکس‌العمل نشان دادند. در ایالات متحده، دادستان نیویورک Eric Schneiderman اعلام کرد به مدت 2 سال چهار کمپانی Viacom, Mattel, Hasbro و JumpStart Games را مورد بررسی دقیق قرار داده و به این نتیجه رسیده که آن‌ها قانون محافظت از حریم خصوصی کودکان را زیر پا گذاشته‌اند. روشن شد که آن‌ها از تکنولوژی‌هایی که به وندورهای ثالث اجازه می‌داده اطلاعات شخصی کودکان زیر 13 سال را بدون اجازه‌ی والدین آن‌ها جمع‌آوری و از این اطلاعات استفاده کنند بهره می‌گرفته‌اند. بازاریاب‌ها، کوکی‌ها و آدرس‌های IP برروی سایت‌هایی مثل آن‌هایی که به Nick Jr, Barbie, Hot Wheels, My Little Pony و Neopets لینک شده بودند ردیابی می‌کرده‌اند. با استفاده از تبلیغات برروی این سایت‌های بچه‌گانه، آن‌ها قادر بودند فعالیت‌های آن‌لاین و علائق بچه‌ها را ردیابی و دنبال کنند. این یافته‌ها منجر به جریمه‌‌هایی معادل 835000 دلار شد. Schneiderman گفته بود:" ما قبلا نگران پرسه‌زنی بچه‌های‌مان در محله‌ها بودیم اما حالا بچه‌های ما به شکل آن‌لاین زندگی می‌کنند. بسیاری از سایت‌هایی که مامن بعضی از محبوب‌ترین شوهای تلویزیونی هستند و همچنین اسباب‌بازی‌های تکنولوژیک می‌توانند برای ردیابی و کنترل هر حرکتی که یک کودک برروی آن سایت انجام می‌دهد مورد استفاده قرار گیرند". البته، ما با این نوع چیزها بزرگ شده‌ایم. بسیاری از وب‌سایت‌هایی که از آن‌ها بازدید می‌کنیم ما را ردیابی می‌کنند و چیزهای زیادی درباره‌ی رفتار شما یاد می‌گیرند اما وقتی موضوع بچه‌های به میان می‌آید این موضوع به شدت بدتر می‌شود. وقتی شما از دیوایس‌هایی بهره می‌گیرید که حس می‌کنید از نظر اخلاقی نباید اطلاعات مربوط به شما را گردآوری نمایند، چه یک اسباب‌بازی یا انواع دیگر تکنولوژی‌های مصرفی باشد،حسی از تجاوز به حریم خصوصی به شما دست می‌دهد. Stanislav می‌گوید کمپانی‌هایی که از چنین تکنولوژی‌هایی در محصولات خود بهره می‌گیرند برای این که به اطمینان دهند نفوذ ناپذیر هستند باید سخت کار کنند.

او به ما می‌گوید:"وندورهای تکنولوژی باید از ابتدا مسائل امنیتی را در نظر بگیرند و روش‌هایی برای منظور نمودن امنیت در طراحی‌هایشان بنا سازند. آن‌ها در عین حال باید روش‌هایی برای گزارش مسائل و مشکلات امنیتی در چرخه‌ی عمر محصولات‌شان فراهم نمایند. برای بسیاری از وندورهای تکنولوژی، این موضوع هنوز هم یک چالش عظیم محسوب می‌شود. اینترنت اشیاء از منظر تکنولوژی‌های به کار گرفته شده و تکنیک‌های لازم برای ایمن‌سازی آن به سرعت در حال تحول و تکامل است". برای کمک، Online Trust Alliance یک IoT Trust Framework‪(goo.gl/SD6cBp)‬ ایجاد کرده که به وندورها کمک می‌کند درباره‌ی تاثیرات امنیتی و حریم خصوصی دیوایس‌های متصل هوشیار باشند. یک گروه دیگر، BuildItSecure.ly، با وندورهای IoT‪(Internet of Things)‬ مشارکت می‌کند و در تست دیوایس‌ها، قبل از این که وارد بازار شوند، به منظور کمک به محدود کردن مشکلاتی که مشتری با آن‌ها روبرو می‌شود یاری می‌رساند. Stanislav ادامه می‌دهد:"درنهایت وندورهای اسباب‌بازی‌های متصل باید قبل از شروع فرآیند مهندسی از متخصصان امنیتی بهره بگیرند و برای اطمینان از این که آن مشکلات در چرخه‌ی عمر محصول به دُرُستی تشخیص داده شده و در اسرع وقت برطرف می‌گردند از این منابع استفاده کنند و خطرات عمومی که ممکن است مشتری با آن مواجه شود به حداقل برسانند".

نگاه دائمی

اما دیوایس‌های دیگری که همواره به ما نگاه می‌کنند چه می‌شوند؟ یکی از بزرگ‌ترین این مسائل به دوربین‌های متصل به اینترنت مربوط می‌شود. ممکن است مارک زاکربرگ مخترع و مؤسس اینترنت که یک نوار چسب برروی وب‌کم و میکروفون لپ‌تاپ Apple خود جسبانده بود را به یاد بیاورید. خوب، در هفته‌های اخیر، James Comey مدیر FBI می‌گوید او نیز دقیقا همین کار را انجام می‌دهد. آن‌ها خودشان را در مقابل ratterها- هکرهایی که حملات تروجان راه دور را به منظور کنترل کامپیوترها از هر جای جهان هدایت می‌کنند محافظت می‌نمایند. این جایی است که موضوع بسیار اهریمنی می‌شود زیرا ratterهایی که به دنبال دیدن خروجی یک دوربین هستند انگیزه‌های متفاوتی دارند. برخی از آن‌ها چشم‌چران هستند و از توانایی جاسوسی در مورد قربانیان خود لذت می‌برند (آن‌ها از کسانی که دید می‌زنند با عنوان "برده" یاد می‌کنند). اما گروه دیگری از ratterها اَعمال شیطانی‌تری انجام می‌دهند و از قربانیان خود سوء‌استفاده می‌کنند. Adam Benson، سخن‌گوی Digital Citizens Alliance به ما گفت:"هیچ شکی وجود ندارد که پوشاندن دوربین به شکلی روزافزون به کاری اساسی تبدیل می‌شود. اما در حالی که پوشاندن دوربین از به کارگیری آن برای گرفتن عکس‌های جدید از شما ممانعت به عمل می‌آورد، باعث نمی‌شود یک هکر به عکس‌های موجود شما دسترسی پیدا نکند. این کار از key logging توسط یک هکر جلوگیری نمی کند. این کار از دسترسی هکر به دفترچه‌ی آدرس و به دست گرفتن کنترل دوربین یکی از دوستان شما جلوگیری نمی‌نماید. شما انگشت خود را در سوراخی که در سد ایجاد شده فرو می‌کنید اما دوربین قدم اول است و با قدم آخری که باید برای محافظت از خودتان بردارید فاصله‌ی زیادی دارد". اما مشکلات به ورای دوربین‌ها کشیده می‌شوند. حفره‌ها و اشکالات امنیتی موجود در دیوایس‌های اتوماسیون خانگی نیز برای جاسوسی درباره‌ی مردم مورد استفاده قرار می‌گیرند. محبوبیت دوربین‌های wi-fi بدین معنا است که فیلم‌ها و تصاویر بیش‌تری از طریق اینترنت منتقل و برروی ابر ذخیره می‌شوند. آن‌ها عکس‌ها و تصاویر را از طریق ای‌میل و زمانی که حرکتی را تشخیص می‌دهند ارسال می‌کنند و آن‌ها به صداهای ما گوش فرا می‌دهند. از آن‌جایی که بسیاری از آن‌ها با پیکره‌بندی و کلمه‌ی عبور پیش‌فرض ست‌آپ شده‌اند، ثابت شده که ورود به آن‌ها ساده است.

مادری در هیوستون تگزاس وقتی به فیس‌بوک رفت و مشاهده نمود عکسی از اتاق خواب فرزندش پُست شده و بیش‌تر از 600 لایک گرفته مبهوت شد. او متوجه شد دوربین امنیتی که در اتاق خواب نصب کرده بود هک شده و همه چیز را به شکل زنده و آن‌لاین استریم می‌کرده. او به ABC News گفت که یکی از دخترانش وقتی در حال انجام یک بازی آن‌لاین بوده به طور اتفاقی اسم یک سرور محافظت نشده را فاش کرده و همین کار به هکرها اجازه داده بود کنترل دوربین را به دست گیرند. Benson می‌گوید:"تکنیک‌های مهندسی اجتماعی به کار گرفته شده توسط هکرهای کلاه سیاه خارق‌العاده هستند. شهروندان عادی باید تلاش کنند دو کار مهم انجام دهند: اولا، از دیوایس‌ها (شامل محصولاتی که از طریق اینترنت اشیاء متصل می‌شوند) با دقت و هوشیاری بیش‌تری استفاده کنند و دوما، از دام‌هایی که در جهان واقعی توسط هکرها پهن شده تا کنترل دیوایس‌های آنان را به دست گیرند پرهیز نمایند". متخصصان به مردم هشدار می‌دهند کلمات عبور پیش‌فرض‌شان را عوض کنند و از سیستم‌هایی که می‌توان از راه دور به آن‌ها دسترسی پیدا کرد دوری نمایند. ایمن‌ترین روش در اختیار داشتن یک دوربین امنیتی این است که آن را به مانیتوری در خانه متصل کنید. دوربین‌های IP یک آدرس IP دارند، بدین معنا که به راحتی قابل هک شدن هستند در حالی که دوربین متصل به یک ضبط کننده‌ی ویدئویی هیچ راهی برای ورود غیرقانونی از بیرون ندارد. Benson در ادامه می‌افزاید:" کارهای خوبی در جامعه‌ی امنیت سایبری در حال انجام است اما هکرهای کلاه سیاه در حال حاضر دست بالا را دارند. این فقط به تکنولوژی مربوط نمی‌شود. ما هنوز هم در حال یادگیری حرکت کردن در این جهانی که روز به روز پیچیده‌تر می‌شود هستیم". او می‌گوید این جهانی از جنایات سازمان‌یافته و غیرسازمان‌ یافته است: کسانی که به دنبال کسب درآمد و سود از فروش یا استفاده از محتوای دیجیتال سرقت شده هستند و آن‌هایی که به دنبال نشان دادن کارهایی که می‌توانند انجام دهند هستند- تروریست‌ها، فعالان حوزه‌ی هک، هکرهایی که دولت ازشان حمایت می‌کند و تهدیدات داخلی.

ما را دیوانه می‌کنند

این ممکن است شما را تا سر حد مرگ نگران کند. چه چیزی مانیتور می‌شود؟ چه کسی ما را زیر نظر دارد؟ اما به نظر می‌رسد این‌ها به روش زندگی ما بدل شده‌اند. نه تنها سنسورهای جاده‌ای به شکلی روزافزون در مانیتور کردن الگوهای ترافیکی و حوادث رانندگی پیچیده‌تر و پیشرفته‌تر می‌شوند آن‌ها می‌توانند برای ردیابی خودروهای خاص مورد استفاده قرار گیرند. اتوموبیل‌ها نیز به قطعات کامپیوتری مجهز می‌شوند که داده‌های ناوبری را ضبط و منتقل می‌کنند. اتوموبیل‌های هوشمندی که به سیستم‌های سرگرمی داخل خودرو و اپلیکیشن‌های نقشه مجهز هستند اساسا می‌توانند حرکات شما را ردیابی نمایند.. وقتی شما یک تاکسی Uber می‌گیرید، رکوردی از مسیر سفرتان ایجاد می‌شود. وقتی با هواپیما پرواز می‌کنید، برنامه‌ی زمان‌بندی و جزئیات و مقصد شما ثبت می‌شود. وقتی با تلفن موبایل خود قدم می‌زنید امکان نقطه کردن شما به واسطه‌ی دیوایس‌های ردیابی که به شکلی پیش پا افتاده در گوشی شما قرار دارد به وجود می‌آید. تماس‌ها، استفاده از دیتا، سایت‌هایی که بازدید می‌کنید، Pokemonی که می‌گیرید و متن‌هایی که ارسال می‌کنید همه و همه قابل ردیابی هستند و تصویری از شما می‌سازند. درواقع، کافی است عکس‌تان را به فیس‌بوک آپ‌لود کنید تا نرم‌افزار بتواند شما را شناسایی کند. البته نرم‌افزار تشخیص چهره بیش از پیش در حال فراگیر شدن است. بعضی از دوربین‌های امنیتی خانه‌ها چهره‌ی شما را اسکن می‌کنند. آن‌ها در عین حال رفتار روزانه‌ی شما را فرا می‌گیرند و از زمانی که معمولا از خانه خارج می‌شوید یا به خانه برمی‌گردید آگاه می‌شوند تا بتوانند فعالیت‌های مشکوک را به شما هشدار دهند. حتی تکنولوژی‌هایی که به شکلی کاملا بدیهی و آشکار هدفی ثانویه را دنبال نمی‌کند ممکن است برای ردگیری شما مورد استفاده قرار گیرد. API وضعیت باتری در HTML5 به دیوایس اجازه می‌دهد مقدار باتری باقی مانده را تشخیص دهد و برخی از توسعه‌دهنده‌های نرم‌افزار از این قابلیت برای سوئیچ به یک نسخه‌ی کم‌مصرف‌تر از سایت‌ها و اپلیکیشن‌های وب استفاده می‌کنند.

محققان حریم خصوصی متوجه شده‌اند که از این قابلیت می‌توان برای جاسوسی کاربران استفاده کرد. متخصصان امنیتی دانشگاه پرینستون می‌گویند صرف‌نظر از این که وب را به شکل خصوصی مرور کنید، از یک دیواره‌ی آتش با امنیت بالا یا بلوکه‌کننده‌های ردیابی استفاده ‌نمائید، وضعیت باتری می‌تواند در ترکیب با سایر اطلاعات گردآوری شده مورد استفاده قرار گیرد و با سطحی از اطمینان بگوید که از این دیوایس در حوزه‌های مختلفی استفاده می‌شود. و به نظر می‌رسد هیچ محدودیتی برای کسی که ممکن است بخواهد چیزهایی درباره‌ی شما بفهمد وجود ندارد. اما حتی بدون دخالت هکرها هم، این واقعیت که چنین اطلاعاتی برروی سرورهای سازنده ذخیره می‌شوند (و براساس Terms and Conditiions می‌توانند به مسئولان دولتی منتقل شوند) باید برای کسانی که یکی از این‌ها دارند زنگ خطر را به صدا درآورد حتی اگر کمپانی بگوید از داده‌ها برای اهداف تشخیصی و به منظور ارتقای کیفیت محصولاتش استفاده می‌کند.

نگرانی‌های آتی

بنابراین در آینده چه چیزی پیش روی ما است؟ خوب، به احتمال زیاد دیوایس‌هایی که شما را ردیابی می‌کنند یا زیر نظر می‌گیرند افزایش پیدا خواهند کرد. هوش مصنوعی به دنبال گردآوری عادات و پیش‌بینی‌هایی درباره‌ی شخصیت و رفتار شما است و اپلیکیشن‌ها به بهره‌گیری از تکنولوژی که با خود حمل می‌کنید ادامه می‌دهند. گفته شده است که ژیروسکوپ‌های دقیق گوشی‌های هوشمند برای گرفتن لرزه‌های ایجاد شده توسط صداها به اندازه‌ی کافی دقیق هستند و این می‌تواند برای الگوریتم‌های شناسایی گفتار به منظور جاسوسی مورد استفاده قرار گیرند. چهار سال قبل، David Petraeus مدیر CIA هشدار داد که جاسوس‌ها قادر هستند از طریق تجهیزات خانگی شما را زیر نظر بگیرند و ما شاهد چیپ‌هایی تکنولوژیک در یخچال‌ها، ماشین‌های لباس‌شویی و تلویزیون‌های‌مان هستیم. دسامبر گذشته مشخص شد تلویزیون‌های هوشمند Vizio عادات و رفتار کاربر را ردیابی می‌کنند و این اطلاعات را با کمپانی‌های ثالث به اشتراک می‌گذارند. گفته شد که این ویژگی به طور اتوماتیک در بیش از 10 میلیون دستگاه از این تلویزیون‌ها فعال شده بود و بخشی از چیزهایی که تماشا می‌کردید تحلیل و به آدرس IP شما لینک می‌شد. این‌ها برای اهداف تبلیغاتی به کمپانی‌های ثالث تحویل می‌شدند اما Vizio تنها کمپانی نیست که این کار را انجام می‌دهد. سامسونگ نیز برای گرفتن فرمان‌های صوتی، متن و سایر اطلاعات مورد انتقاد قرار گرفته است و LG هم قادر است داده‌های شما را ردیابی کند. همه‌ی این ویژگی‌ها می‌توانند غیرفعال شوند تا تلویزیون شما را ایمن‌تر سازند اما این واقعیت که این‌ها به طور پیش‌فرض فعال هستند بدین معنا است که بسیاری از مردم-چه دُرُست چه غلط- حس می‌کنند اطلاعاتی را افشا می‌کنند که شاید نمی‌خواسته‌اند آن‌ها را در اختیار دیگران قرار دهند. اما از هکرها گرفته تا کمپانی‌های قانونی، به نظر می‌رسد هر کسی به دنبال قطعه‌ای از ما است. سوال این است که خود شما چقدر می‌خواهید آن‌ها این اطلاعات را داشته باشند؟

جاسوی درباره‌ی سلامت شما؟

خیلی از ما در تلاش برای سالم و روی فرم ماندن ردیاب‌های تناسب اندام را خریداری می‌کنیم اما براساس نتایج به دست آمده از یک تحقیق، اطلاعاتی که اجازه می‌دهیم این دیوایس‌ها جمع‌آوری کنند می‌تواند برای دیگران سود داشته باشد. Andrew Hilt، دکتر Christopher Parsons و Jeffery Knockel می‌گویند اطلاعات گردآوری شده می‌تواند توسط کمپانی‌هایی که به بیرون کشیدن و فروش این اطلاعات علاقه دارند، چه شرکت‌های بیمه یا مسئولان دولتی یا دادگاه‌های قانونی باشند، مورد استفاده قرار گیرد. آن‌ها در عین حال می‌گویند تبهکاران نیز ممکن است به سرقت و دسترسی به داده‌ها علاقه داشته باشند و قابلیت بلوتوث این دیوایس‌ها بدین معنا است که آن‌ها می‌توانند مکان‌های کاربر را ردیابی کنند. به نظر می‌رسد تعداد زیادی از برندهای مشهور در این زمینه آسیب‌پذیر باشند زیرا برخلاف Apple Watch، آن‌ها به شکل دوره‌ای ID منحصر به فرد خود را عوض نمی‌کنند. برخی از این ردیاب‌ها نیز قبل از ارسال داده‌ها نمی‌توانند آن‌ها را رمزگذاری کنند و همین باعث می‌شود داده‌ها توسط هکرها کشف شوند.

 

آیا شرایط استفاده (Terms And Conditions)همیشه حفظ می‌شود

پاسخ کوتاه "نه" است. شرایط استفاده از یک سرویس می‌تواند تغییر کند (و تغییر می‌کند)، بنابراین وقتی تغییری در آن صورت می گیرد بهتر است چیزهای که می‌گوید مطالعه کنید. به عنوان مثال WhatsApp که به شکل سنتی قهرمان حفط حریم خصوصی کاربر بوده است و درمقابل مسئولان قانونی، اگر تحویل داده‌های کاربران را درخواست کنند، مبارزه می‌کند، اخیرا سیاست خود را تغییر داده است. حالا برخی از داده‌های کاربران را با فیس‌بوک به اشتراک می‌گذارد و به آن اجازه می‌دهد به شکل بهتری آگهی‌های هدفمند ارسال نماید. در یک پُست وبلاگی، WhatsApp می‌نویسد:"در هماهنگی با فیس‌بوک، ما قادر خواهیم شد کارهایی مثل ردیابی میزان استفاده کاربران از سرویس‌های‌مان را ردیابی کنیم و نبرد بهتری با اسپم برروی WhatsApp داشته باشیم".

 

افزودن دیدگاه جدید