دسته بندی: 

آیا می‌توانید هر چیزی که به شکل آن‌لاین می‌خوانید باور کنید؟ گوگل به روشی برای چک کردن این مطالب دست پیدا کرده است. Sarah Dobbs این موضوع را بررسی می‌کند

اینترنت پُر از دروغ است. این خیلی دراماتیک به نظر می‌رسد اما همه‌ی ما می‌دانیم دُرُست است. تمام کاری که باید انجام دهید نگاه کردن به فید فیس‌بوکی‌تان است تا به مثال‌های زیادی در این زمینه دست پیدا کنید زیرا دوستان مورد اعتماد و اعضای خانواده‌تان مطالب و چیزهای متعددی پُست می‌کنند که تماما بی‌معنی هستند. گاهی اوقات این ناشی از نوعی سوء‌تفاهم است، مثل کسی که مطالب یک سایت هزلیات نظیر The Daily Mash را یک سایت خبری واقعی می‌پندارد؛ در سایر موارد این چیزی است که توسط کسی که هدفش پخش کردن اطلاعات نادُرُست است نوشته می‌شود. منبع آن هر جایی که باشد، حالا کاملا روشن شده باور کردن هر چیزی که به شکل آن‌لاین می‌خوانید دعوت به وقوع فاجعه است. درواقع حالا که از دروغ‌ها حرف می‌زنیم باور کردن چیزی که برروی Pinterest می‌خوانید روش دیگری برای کشف این است که بخش اعظم چیزهایی که به شکل آن‌لاین نوشته می‌شوند من در آوردی است نه واقعیت. متاسفانه این یک مشکل بسیار عظیم به شمار می‌رود زیرا خیلی از ما این روزها اخبار را از طریق اینترنت دریافت می‌کنیم. در حالی که حفظ حد قابل قبولی از شک و تردید در زمان مطالعه‌ی این مطالب همیشه امری منطقی به نظر می‌رسد حالا تقریبا غیرممکن است که بفهمیم آیا می‌توانیم به مطالب آن‌لاین اعتماد کنیم یا نه. البته هم بریتانیا و هم ایالات متحده در سال جاری تصمیمات مهمی درباره‌ی آینده‌ی کشورهای‌شان اتخاذ کرده‌اند اما اگر نتوانیم به اطلاعاتی که برای اتخاذ این تصمیم‌ها نیاز داریم دست پیدا کنیم چگونه می‌توانیم مطلع شویم آیا باید اتحادیه‌ی اروپا را ترک کنیم و یا چه کسی را برای ریاست جمهوری انتخاب کنیم؟ ممکن است گوگل به راه‌حلی دست پیدا کرده باشد؛ زیرا در اواسط اکتبر 2016 یک لیبل جدید به Google News اضافه کرده است که ادعاهای مطرح شده در مطالب را فکت چک می‌کند. بنابراین آیا قرار است این کار به ما کمک کند این حجم عظیم از اطلاعات را به شکلی منطقی باور کنیم؟

یافتن واقعیت‌ها

اگرچه ویژگی جدید گوگل بسیار جالب توجه به نظر می‌رسد متاسفانه موضوع به این سادگی هم نیست. قبلا، وقتی شما موضوعی را در Google News جست‌و‌جو می‌کردید اگر آن موضوع چیزی بود که بسیاری از خروجی‌ها آن را تحت پوشش قرار داده بودند گوگل نتایج آن را در بخش‌های مختلف طبقه‌بندی و مرتب می‌کرد. هر بخش با استفاده از لیبل‌هایی شامل In-Depth, Opinion, Wikipedia, Highly Cited, Most Referenced, Satire و Local Source لیبل می‌خورد تا به خواننده‌ها کمک کند چیزی که به دنبالش هستند پیدا کنند. حالا گوگل یک Fact Check به زرادخانه‌ی لیبل‌های خبری‌اش افزوده است و از آن برای های‌لایت کردن سایت‌هایی که اخبار را فکت چک کرده‌اند  استفاده می‌کند. بنابراین در این‌جا خود گوگل واقعا هیچ فکت چکی انجام نمی‌دهد. کاری که انجام می‌دهد ساده‌تر ساختن یافتن سایت‌های قابل اعتمادی است که قبلا در تائید واقعیات در داستان‌های بزرگ خبری انجام گرفته بود. از نظر فنی این چیزی است که ما نیز می‌توانیم از طریق اضافه کردن fact check به عبارت جست‌و‌جو شده در زمانی که به دنبال چیزی هستیم برای خودمان انجام دهیم اما اغلب ما احتمالا چنین کاری نمی‌کنیم. در پُست وبلاگی که این لیبل جدید معرفی شده بود Richard Gingras مدیر بخش خبری گوگل نوشته بود:"ما از رشد جامعه‌ی Fact Check و از تاباندن نوری بر تلاش‌های آن به منظور جداسازی واقعیت از داستان هیجان‌زده هستیم". بنابراین آیا گوگل تصمیم گرفته با لیبل جدید Fact Check خود چه چیزهایی را flag نماید؟ خوب، آن‌گونه که Gingras اشاره می‌کند تعداد رو به رشدی از سازمان‌ها به fact checking اختصاص یافته‌اند. در حقیقت، International Fact-Checking Network از بیش‌تر از 100 سایت تشکیل شده که همه‌گی آن‌ها اخبار و سخنان را چک می‌کنند تا بتوانند سره را از ناسره و واقعیت را از دروغ تفکیک نمایند. گوگل مطالب fact-checking را از این سایت‌ها می‌گیرد و از لیبل جدید خود برای جلب توجه نسبت به آن‌ها استفاده می‌کند؛ در عین حال به نشانه‌گذاری scema.org ClaimReview که fact checkها را در یک کُد صفحه‌ی وب بیان می‌نماید نیز نگاه می‌کند.

چک کردن چک‌ها

ممکن است متوجه مشکلی که از قبل وجود داشته است شده باشید: اگر سایت‌های غیر قابل اطمینان شروع به نشانه‌گذاری ClaimReview برروی صفحات خود کنند و گوگل را برای در نظر گرفتن Fact Checks که درواقع چیزی به جز نتایج News نیست گول بزنند چه می‌شود؟ خوب، گوگل از قبل به این موضوع پرداخته است. این کمپانی راهنماهایی درباره‌ی این که منتشرکننده‌ها اگر بخواهند محتوای‌شان از لیبل Fact Check برخوردار باشند باید چه شرایطی داشته باشند منتشر کرده است که شامل موارد زیر می‌شود:

  • ادعاها و چک‌ها باید به سادگی در بدنه‌ی مطالب fact-check قابل شناسایی باشند. خواننده‌ها باید بتوانند چیزی که چک شده است درک کنند و نتیجه‌گیری‌ها را بفهمند.
  • تحلیل‌ها درباره‌ی منابع و روش‌ها باید شفاف باشند و به منابع اصلی به کار گرفته شده اشاره گردد.
  • سازمان باید بی‌طرف و منابع مالی و ارتباطات روشنی داشته باشد. در عین حال به جای این که یک فرد یا هویت واحد را مد نظر قرار دهد باید در حوزه‌ی تاپیک مورد نظر دامنه‌ی وسیعی از ادعاها داشته باشد.
  • عناوین مطالب باید نشان دهد که یک ادعا بازبینی شده است، به نتایج لازم رسیده است یا به سادگی بیان کند که محتوای مطلب از fact checking برخوردار است.
  • لطفا توجه داشته باشید که اگر ما سایت‌هایی را پیدا کنیم که برای نشانه‌گذاری ClaimReview موارد اشاره شده را رعایت نکرده باشند ممکن است آن نشانه‌گذاری را نادیده بگیریم و یا سایت را از Google News حذف نمائیم.

بنابراین من نمی‌توانم وب‌سایتی ایجاد کنم که ادعا می‌کند گزارش NASA درباره‌ی رسیدن مریخ‌نورد Juno به این سیاره را fact check کرده و به این نتیجه رسیده که این خبر نادُرُست است چون مریخ وجود ندارد و گوگل این خبر را در کنار اخبار قانونی و صحیح لیست نماید، به عبارت دیگر می‌توانم این کار را انجام دهم اما گوگل آن را نادیده می‌گیرد و در عین حال سایت من را کلا از Google News حذف می‌کند. با در نظر گرفتن این که ارسال و تائید سایت توسط Google News تا چه حد دشوار است بعید است کسی بتواند کاری کند تا اطلاعات تقلبی و نادُرُست در Google News لیست شود. علاوه بر این، اگر آن‌ها یک سایت قانونی را اداره کنند که Google آن را در نتایج News لیست کرده باشد باز هم بعید است بخواهند عمدا اطلاعات نادُرُست و گمراه‌کننده ارائه کنند زیرا این کار می‌تواند منجر به قرار گرفتن سایت در لیست سیاه شده و کاهش ترافیک می‌تواند فاجعه‌بار باشد. الگورتیم‌های جست‌و‌جوی گوگل از قدرت و توان بالا یا پائین کشیدن سایت‌ها برخوردار هستند و این بدان معنا است که اغلب منتشرکننده‌ها واقعا نمی‌خواهند گوگل را عصبانی کنند.

نیاز به توضیح و بررسی دارد

درنتیجه می‌توان فرض کرد هر مطلبی که تحت بَنِر Fact Check در Google News لیست شده باشد قابل اطمینان و صحیح است. اگر یک داستان خبری اندکی برای‌تان عجیب است، باید در آینده بتوانید به سادگی به یک منبع تحلیلی صحیح از واقعیت‌ها دست پیدا کنید که به شما می‌گوید آیا آن گزارشی که خوانده‌اید می‌تواند قابل اطمینان باشد یا نه. این که نیاز داریم همه‌ی این کارها را انجام دهیم کسل‌کننده است. این مشکل اینترنت نیست زیرا اخیرا بسیاری از fact checkingهای سطح بالای مرتبط با مناظره‌های انتخاباتی ریاست جمهوری ایالات متحده که بسیاری از وب‌سایت‌ها fact checkهای زنده‌ای درباره‌ی ادعاهای هیلاری کلینتون و دونالد ترامپ ارائه می‌کردند به نادُرُستی‌ها و مطالب خلاف واقع اشاره می‌کنند. به نظر می‌رسد ما در دورانی زندگی می‌کنیم که "سیاست‌‌ورزی‌های پس از واقعیت" نام دارد، واژه‌ای که David Roberts در 2010 برای اولین بار به کار بُرد و بدین معنا است که واقعیت‌هایی که دیده می‌شوند اهمیت کم‌تری از روایت‌های بیانی دارند. ما بیش‌تر این داستان‌ها را باور می‌کنیم که به نظر می‌رسد از منظر اعتقادات ما ارزش بیش‌تری از اعتقادات افراد حرفه‌ای و متخصص و عددهای بی‌جان دارند و به جای این که از خِرَد سرچشمه بگیرند احساسات ما را برانگیخته می‌کنند. این نشانه‌ای از زندگی در عصر اطلاعات است: وقتی این همه اطلاعات در دسترس قرار دارد چه کسی وقت دارد همه‌ی آن‌ها را جذب نماید و به آن اهمیتی بدهد؟ بخش دیگری از این موضوع ناشی از سادگی پخش اطلاعات نادُرُست و سوء‌تفاهم برانگیز به واسطه‌ی اینترنت است. هر کسی می‌تواند به شکل آن‌لاین چیزی بنویسد و آن را به شکل واقعیت پخش کند؛ اگر این چیزی باشد که به اندازه‌ی کافی برای مردم جالب و قابل توجه جلوه کند می‌تواند فراگیر شود و قبل از این که کسی به خودش زحمت دهد صحت و سُقم آن را بررسی نماید به یک واقعیت تبدیل می‌شود. چند بار آدم‌هایی را دیده‌اید که نقل قول‌های شورانگیز و الهام‌بخشی که البته نادُرُست هستند retweet کرده‌اند؟ چند دفعه کسی را دیده‌اید که یک استتوس فیس‌بوکی که ادعا می‌کند فیس‌بوک قصد دارد برای خدماتش پول دریافت کند یا تنظیمات خود را تغییر داده است یا چیز دیگری که بسیار بی‌معنی به نظر می‌رسد repost کرده است؟ در اکثر مواقع چک کردن این‌ ادعاها بسیار ساده است اما چک نکرد‌شان ساده‌تر است. باور کردن هر چیزی که به نظرتان خوب و جالب می‌رسد ساده‌تر است.

عجیب است که ما می‌توانیم به سمت جهانی حرکت کنیم که Wikipedia را یکی از منابع بسیار قابل اعتماد بدانیم چون ویرایش‌گران متعددی دارد که همه چیز را چک و تائید می‌کنند و ادعاهایی که نمی‌توانند دُرُست باشند یا منبع مناسبی داشته باشند flag می‌کنند. اگر چیزی با citation needed علامت‌گذاری شده باشد مشکوک شدن به آن ساده است اما این آینده‌ای نیست که در نطق‌های سیاسی و انتخاباتی یا حتی ژورنالیسم مطبوعاتی در دسترس باشد.

اینترنت برای نجات اینترنت

اگر اینترنت این مشکل را ایجاد کرده است، بنابراین همه‌ی ما را با اطلاعاتی بیش از چیزی که می‌توانیم تصور کنیم بمباران کرده و دروغ‌هایی می‌گوید که می‌خواهد باور کنیم. شاید اینترنت بتواند به حل این مشکل کمک کند. و این کار را از قبل آغاز کرده است: وب‌‌سایت‌های fact checking فقط یک شروع به شمار می‌روند و روش جدید گوگل برای های‌لایت کردن سیکل‌های خبری هم به تاز‌ه‌گی راه‌اندازی شده است. ما به چیزهای بیش‌تری نیاز داریم. به شکل ایده‌آل، ما به تائیدی از سوی سایت‌های خبری برای تائید اعتبار اخبارشان قبل از این که منتشر شود نیاز داریم و یا این که باید به شکلی واضح و روشن داستان‌هایی که نظر شخصی، هزلیات و یا محل شک و تردید هستند مشخص نمایند. سیستم لیبلینگ گوگل شروع خوبی است خصوصا به علت این که گوگل اولین مکان برای آگاه شدن از اخبار است اما نیاز دارد تا بیش از این توسعه پیدا کند. مشکلی که در این‌جا وجود دارد این است که چنین کاری به زمان و سرمایه‌گذاری زیادی نیاز دارد که این‌ها چیزی نیست که ژورنالیست‌های آن‌لاین در اختیار داشته باشند. اینترنت فشار برروی خروجی‌های خبری که حالا به طور 24 ساعته و 7 روز هفته کار می‌کنند و تشنه‌ی محتوا، جزئیات و روزآمدترین اخبار هستند افزایش داده است. این چیزی نیست که به نظر برسد به این زودی‌های تغییر پیدا کند. بنابراین درنهایت و مثل بسیاری از مشکلات دیگر، موضوع به آموزش مربوط می‌شود. ما نیاز داریم خیلی بهتر بتوانیم بین چیزهایی که راست هستند و چیزهایی که می‌خواهیم راست باشند تفاوت و تمایز قائل شویم؛ بین منابع قانونی و مردمی که اطلاعات را با هدفی مشکوک پراکنده می‌کنند. این کار دشوار است اما همه‌ی ما نیاز داریم قبل از به اشتراک‌گذاری، همه چیز را بهتر چک کنیم و قبل از این که به همه بگوئیم از چیزی خبر داریم که بعدا معلوم می‌شود دروغ بوده است به جست‌و‌جوی صحت و سُقم آن بپردازیم. این یک تغییر رفتار دشوار است اما جهان از زمانی که اخبار چیزی بود که شما از طریق روزنامه‌ها یا پخش اخبار شبانگاهی از آن مطلع می‌شدید بسیار تغییر یافته است و قرار نیست دوباره به آن نقطه برگردد. بیایید امیدوار باشیم راستی و دُرُستی جهان را فرا بگیرد.

‌ شکست‌ فیس‌بوک در جنگ با اخبار دروغین

گوگل اولین غول اینترنتی نیست که تلاش می‌کند مسئولیت پی‌گیری و مبارزه با اطلاعات غلط و نادرست را به عهده بگیرد. فیس‌بوک نیز این کار را امتحان کرده اما برنامه‌اش به طور دقیق طبق پیش نرفت. در ژانویه‌ی 2015 فیس‌بوک یک ویژگی جدید معرفی کرد: توانایی علامت‌گذاری لینک‌ها به عنوان داستان‌های خبری جعلی. وقتی یک دوست لینکی را به فیس‌بوک پُست می‌کرد شما می‌توانستید برروی Report it کلیک کنید (هنوز هم می‌توانید) اما علاوه بر توانایی علامت‌گذاری آن به عنوان اسپم یا تهاجمی، می‌توانید آن را به صورت اخبار جعلی نیز علامت‌گذاری نمائید. اگر فیس‌بوک گزارش‌هایی کافی دریافت کند که چیزی نادُرُست بوده است، می‌تواند آن را flag کُنَد تا بدین ترتیب هر کسی که آن لینک را پُست کرده با هشداری مبنی بر این که "بسیاری از کاربران فیس‌بوک گزارش داده‌اند که این داستان دربردارنده‌ی اطلاعات تقلبی است" مواجه خواهد شد. فیس‌بوک در عین حال قصد داشت دیگر برروی این لینک‌ها تاکید نکند تا این لینک‌ها در News Feed کم‌تری ظاهر شوند، حتی اگر کاربران به پُست کردن آن ادامه می‌دادند. این مثل یک ویژگی مفید به نظر می‌رسد این طور نیست؟ خوب، اگرچه فیس‌بوک درباره‌ی کاهش گردش شوخی‌ها و اطلاعات نادُرُست برروی پلتفرم خود در سال 2015 موفقیت‌هایی را گزارش داده بود در اوایل سال 2016 تعداد این‌ها دوباره سیر صعودی طی کردند. مشکل این بود که اتکا به کاربران برای گزارش کردن شوخی‌های فریب‌آمیز جواب نداده بود زیرا کاربران نمی‌دانستند آن‌ها شوخی‌هایی از این نوع بوده‌اند. البته این همه‌ی داستان نیست. در ماه آگوست، فیس‌بوک خود را از شر تیم ویرایشی که قبلا داستان‌ها را برای جعبه‌ی خبری Trending آن انتخاب می‌کردند خلاص کرد و یک الگوریتم را جایگزین آن‌ها نمود. بدون استفاده از انسان‌ها برای مشخص شدن داستان‌های تقلبی، برخی از این داستان‌ها به گردش درآمدند و مسائل تازه‌ای به وجود آوردند. از سوی دیگر این موضوع ترسناک هم هست زیرا محققان می‌گویند 66 درصد از کاربران فیس‌بوک اخبار را از همین طریق می‌خوانند. آن‌ها انتظار دارند اخباری که برروی فیس‌بوک پُست می‌شوند صحیح باشند، علی‌الخصوص داستان‌هایی که توسط خود فیس‌بوک تبلیغ می‌شوند. شاید ما باید کمپینی راه بیندازیم و از فیس‌بوک بخواهیم تیمی از fact checkerها استخدام کند و کیفیت اخباری که کاربران متوسط می‌بینند ارتقا دهد.

 

Fact Checkerها

آیا می‌خواهید بفهمید چیزی دُرُست است اما مطمئن نیستید کارتان را از کجا آغاز کنید؟ شما می‌توانید یک جست‌و‌جوی گوگل انجام دهید و نتایج را مشاهده کنید زیرا بسیاری از شوخی‌های فریب‌آمیز به شکل گسترده‌ای فاش شده‌اند. اما منابع دیگری هم هست که می‌توانند به شما کمک کنند. در این‌جا به برخی از این سایت‌ها اشاره می‌کنیم.

  • Full Fact‪(fullfact.org)‬.‎ این یک سازمان بریتانیایی و مستقل است که چیزهایی که سیاست‌مداران و رسانه‌های بریتانیایی بیان می‌کنند چک می‌نماید. عناوین آن به بخش‌های اقتصادی، اروپا، سلامتی، جرم و جنایت، آموزش، مهاجرت و قانون طبقه‌بندی شده است و زمانی که برروی هر یک از این مقوله‌ها کلیک کنید گستره‌ی عظیمی از داستان‌هایی که فکت‌چک شده‌اند مشاهده می‌نمائید. صفحات از زیربنا و طراحی خوبی برخوردارند و حقیقت نهفته در هر ادعا در صدر مطلب قرار می‌گیرد و به دنبال آن توضیحی دقیق از این که سازمان چگونه موضوع را بررسی کرده و به چه نتایجی دست پیدا کرده آمده است.
  • Snopes‪(snopes.com)‬.‎ شما احتمالا از قبل با Snopes آشنایی دارید. این سایت از 1995 به این طرف وجود داشته است و کتاب‌خانه‌ی عظیمی از شایعات رمزگشایی شده طی چند دهه‌ی گذشته را گردآوری نموده است. این سایتی خوب برای تحقیق و درک داستان‌های مشکوک است اما در عین حال ادعاهای سیاسی و داستان‌های خبری جدی‌تر را نیز بررسی می‌کند. یک بازدید سریع از Snopes به شما خواهد گفت هیچ کسی درواقع یک کشتی که در مثلث برمودا گم شده است پیدا نکرده و مدیر ارشد اجرایی سابق بنیاد کلینتون به روسیه نگریخته است.
  • Truth Or Fiction‪(truthorfiction.com)‬.‎ مثل Snopes، سایت Truth Or Fiction نیز بیش‌تر به رمزگشایی از شایعات گرایش دارد تا بررسی آخرین سخن‌رانی یک سیاست‌مدار. این سایت بیش‌تر برروی آمریکا متمرکز است اما هنوز هم می‌تواند بسیار موثر و سودمند جلوه کند.
  • Hoax-Slayer(hoax-slayer.com).‎ Hoax Slayer درباره‌ی اسکم‌های آن‌لاین است. این سایتی است که هدفش کمک به مردم در پرهیز از گرفتار شدن به این اسکم‌ها و توانایی متمایز ساختن بین واریاسوین‌های بسیار گوناگونی از ای‌میل‌های تقلبی و پیام‌های رسانه‌ی اجتماعی و ای‌میل‌های واقعی است. لیست شوخی‌های فریب‌آمیز و اسکم‌ها لیستی بسیار طولانی است و شامل Virus Hoaxes, Celebrity Hoaxes, Survey Scams, Overpayment و  Phone Scams می‌شود. تحلیل واقعی هر اسکم طولانی و پُر از جزئیات و اغلب شگفت‌انگیز است.
  • FactCheck.org‪(factcheck.org)‬.‎ این یک سایت بسیار جدی است. یک سازمان غیرانتفاعی آمریکایی که ماموریت خود را کاهش اطلاعات گمراه‌کننده برای رای‌دهنده‌گان آمریکایی می‌داند. این ممکن است همیشه جذاب و به طور خاص به ما مربوط نباشد زیرا ما در بریتانیا زندگی می‌کنیم اما در حالی که انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در جریان است اخبار مربوط به سیاست‌مداران آمریکا را تحت پوشش قرار می‌دهد و در اختیار داشتن یک منبع خبری بی‌طرف برای آگاهی از چند و چون انتخابات سودمند خواهد بود.

 

افزودن دیدگاه جدید