Gfast چیست

دسته بندی: 

Gfast چیست و آیا ADSL را نجات خواهد داد؟

وقتی موضوع کانکشن‌های پهندباند به میان می‌آید، اغلب مردم به دنبال کابل یا فیبر نوری هستند؛ زیرا این‌ها سریع‌ترین کانکشن‌هایی هستند که امروز می‌توانند بهشان دسترسی داشته باشند. اما بسیاری از افراد در ایالات متحده و سایر کشورها هنوز هم از طریق Digital Subscriber Line یا DSL به اینترنت کانکت می‌شوند. DSL به واسطه‌ی زیرساختار خط تلفن زمینی همه جا حضور دارد اما با این واقعیت که مسافت یک کانشکن می‌تواند آن را کٌند نماید با مشکل روبرو است. در عین حال، توان خروجی دانلود یک کانکشن DSL متوسط در جهان واقعی معمولا در حدود 3 مگابیت بر ثانیه (Mbps) است. این سرعتی است که حتی کمیسیون ارتباطات فدرال نیز دیگر آن را “پهن‌باند“ در نظر نمی‌گیرد. بنابراین گناه از شما نیست اگر اخبار اندکی درباره‌ی یک تکنولوژی با عنوان Gfast (که قبلا به شکل G.fast نوشته می‌شد اما دیگر وجود ندارد) نشینده باشید و فکر ‌کنید که آن خط تلفن مسی زمینی روزی می‌تواند سرعت‌های اینترنت شما را به 1 گیگابیت بر ثانیه (Gbps) برساند. اگرچه موضوع این نیست- لااقل نه به طور کامل.

GFAST چکار می‌کند

همه‌ی ما درباره‌ی fiber-to-the-home‪(FttH)‬ که از طریق آن کمپانی‌ها کابل‌های فیبر نوری را مستقیما به منزل ما می‌آورند شنیده‌ایم اما این همیشه نمی‌تواند یک گزینه باشد. Robin Mersh، یکی از افراد کهنه‌کار و پیشگام صنعت ارتباطات که اخیرا به سمت مدیر ارشد اجرایی Broadband Forum که یک کنسرسیوم غیرانتفاعی متشکل از ISPها و سازنده‌گان تجهیزات است منصوب شد می‌گوید‌“ بزرگ‌ترین مسئله‌ای که در این روش وجود دارد، آن آخرین مترها است. این در عین حال بزرگ‌ترین مانع در پیاده‌سازی آن به شمار می‌رود. گاهی اوقات شما به مسائلی با مشتریان یا فعالیت‌های تجاری برمی‌خورید، خصوصا مشتریان می‌گویند آن‌ها نمی‌خواهند حیاط‌شان پٌر از کابل و دیوارهای‌شان پٌر از سوراخ باشد“. این جایی است که Gfast‌ وارد میدان می‌شود. زمانی که یک خانه یا یک MDU‪(multi-dwelling unit)‬- یک ساختمان یا مجتمع مسکونی- از قبل سیم‌های مسی دارد Gfast می‌تواند جای DSL را بگیرد. اما باید با یک خط سریع‌تر که فاصله‌ی زیادی با dwelling‌ ندارد جٌفت شود،‌ این جایی است که فیبر وارد میدان می‌شود. بدین ترتیب، این به یک ست‌آپ fiber-to-the-Node‪(FttN)‬ بدل می‌شود. فیبرهای نوری می‌توانند در بیرون ساختمان یا در زیرزمین جای بگیرند. تا زمانی که خطوط مسی یا حتی کواکسیال در لوپ‌های 500 متری (1640 فوت) یا کم‌تر باشند کاربران می‌توانند به سریع‌ترین سرعت‌های بین 150 مگابایت بر ثانیه تا 1 گیگایت بر ثانیه دست پیدا کنند. Mersh در ادمه می‌گوید “این قرار نیست جایگزینی برای DSL باشد “. اما اگر سیم‌های مسی در همسایه‌گی وجود داشته باشد امکان این هست که Gfast نقش‌آفرینی کند البته تا زمانی که یک نفر خط فیبر را به آن ناحیه بیاورد. Gfast سریع است زیرا روشی برای توسعه‌ی دسترسی تکنولوژی فیبر به شمار می‌رود. Mersh اضافه می‌کند به علت این که قطعی کم‌تری در چند متر آخر وجود دارد این تکنولوژی از منظر به صرفه بودن “انقلابی “محسوب می‌شود.

چه کسانی به GFAST دسترسی دارند؟

در حالی که این تکنولوژی چندین سال است وجود دارد اما Gfast همین اواخر توسط ISPهای عمده به کار گرفته شده است. به طور خاص، AT&T پیاده‌سازی‌های MDU را در چندین ناحیه‌ی کلان‌شهری اعلام کرده است (که شامل DirectTV رایگان بدون نیاز به یک دیش می‌شود)؛ که در حال حاضر در بوستون، دِنوِر، مینیاپولیس، نیویورک‌سیتی، فیلادلفیا، فونیکس، سیاتل و تامپا نصب شده و 14 شهر دیگر در آینده به این مناطق اضافه خواهد شد. Frontier Communications و Nokia سیستم‌های آزمایشی محدودی را در کانکتیکات اعلام کرده‌اند و CenturyLink نیز در حال انجام کار در MDUها در ویسکانسین است. بیرون از ایالات متحده، Gfast توسط National Broadband Network‪(nbn)‬ استرالیا از طریق همکاری با NetCome به منظور پیاده‌سازی‌های fiber-to-the-curb و BT در بریتانیا که اعلام کرده تا سال 2020 به 12 میلیون خانه خواهد رسید مورد پذیرش واقع شده و در این کشورها برروی این سیستم فعالیت‌های خوبی در حال انجام است. این بسیار محدود است اما اگر سیستم‌های آزمایشی جواب دهند و بتوان فیبر بیش‌تری را به مکان‌های مناسب رساند، این می‌تواند تفاوت عمده‌ای برای خانه‌ها و منازل فعلی به وجود بیاورد. جایی که احتمالا نمی‌تواند تاثیر زیادی بر جای بگذارد در مناطق روستایی که ازامکانات اندکی برخوردار هستند خواهد بود. Mersh کماکان مشکل را در فقدان فیبر می‌داند و می‌گوید “مناطق روستایی هنوز هم مشکل محسوب می‌شوند. صنعت گام‌های بلندی برداشته است اما سرویس‌دهی به برخی از مناطق، به طور خاص دشوار است و این به معنای هزینه‌های بالاتر خواهد بود“. به عبارت دیگر، کسانی که در مناطق روستایی زندگی می‌کنند هنوز هم باید در بهترین حالت از DSL کٌند، ‌با گزینه‌های بی‌سیم یا حتی ماهواره‌ای به عنوان بک‌آپ استفاده نمایند (و هر چه کم‌تر درباره‌ی آن‌ها گفته شود بهتر است).

حوزه‌ی محصولات Gfast به سرعت در حال رشد و توسعه است که نشانه‌ی آن تست تمامی محصولات Gfast برای قابلیت interoperability است که به شکلی بسیار شبیه به تست همین قابلیت برای محصولات Wi-Fi است که توسط Wi-Fi Alliance صورت می‌گیرد. درواقع، لابراتواری که تست Gfast را انجام می‌دهد، University of New Hampshire InterOperability Laboratory‪(UNH-IOL)‬ است که در عین حال تست Wi-Fi Alliance را نیز به انجام می‌رساند. Mersh اشاره می‌کند که یکی از مزایای یک برنامه‌ی مجوزدهی و تست بتا این است که محصولات را سریع‌تر به بازار می‌رساند که برای هر تکنولوژی جدیدی یک چالش به شمار می‌رود. او در این‌باره می‌گوید“مجوزدهی در عین حال نتیجه‌ی نهایی interoperability را در اختیار شما می‌گذارد که هزینه‌ها را کاهش می‌دهد. هر چه زودتر به interoperability دست پیدا کنید بهتر است“. Broadband Forum نیز در حال تلاش بسیار زیادی برروی مدیریت نرم‌افزاری Gfast، شامل ایجاد و ساخت یک پلتفرم مدیریتی منبع‌باز که برای بسیاری از تامین‌کننده‌ها کار می‌کند و Gfast را به بخشی از مشخصات بدل می‌سازد است. این تکنولوژی در حال حاضر مراحل ابتدایی خود را سپری می‌کند اما با رشد به‌کار‌گیری و پیاده‌سازی، انتظار داشته باشید ISPها این تکنولوژی را بپذیرند و در آغوش بگیرند.  

افزودن دیدگاه جدید